
Max wist al jong dat hij graag met mensen wilde werken. Maar waar precies? Dat ontdekte hij stap voor stap. Via stages in de woonzorg en vakantiewerk vanuit onze flexpool belandde hij uiteindelijk op de dagbesteding. En daar voelde het meteen goed!
Tijdens zijn opleidingen Maatschappelijke Zorg niveau 3 en 4 liep Max op verschillende plekken stage. In de woonzorg leerde hij veel, maar hij miste soms de ruimte om cliënten écht te begeleiden in wat zij leuk vinden. Bij de dagbesteding voelde hij dat het wél klopte: het team, de afwisseling en de sfeer trokken hem meteen over de streep. Sindsdien is hij niet meer weggegaan.
“In de woonzorg gaat het vooral om verzorgen, maar hier heb je tijd om iemand écht te leren kennen,” vertelt Max. “Je kijkt samen: wat past bij iemand? Waar gaat iemand van stralen? Soms gaat iets achteruit, soms vooruit, maar dat weet je pas door het te proberen. Juist dát vind ik mooi en maakt dit werk uniek.”
Max werkt meestal alleen op een groep, samen met een vrijwilliger. Dat geeft vrijheid, maar vraagt ook creativiteit. Zijn werkdag begint rustig: boodschappen doen, rapportages en mail lezen, en de planning bekijken. Rond tien uur komen de eerste cliënten binnen.
Eerst drinken we koffie en praten we even bij. Hoe was het weekend? Vaak komen er vanzelf onderwerpen. Dan beginnen we met de activiteit van de dag: bewegen, koken, iets creatiefs, of een idee van de cliënten zelf. ’s Middags is er ruimte voor een rustmoment, een wandeling of een uitje. Een rondrit in de omgeving, een ijsje halen of even snuffelen in de kringloop: het zijn kleine dingen die het verschil maken.
Zelfsturing past goed bij Max. Hij vindt het fijn om vrijheid te hebben in hoe hij zijn groep organiseert. Maar eerlijk is eerlijk: soms is het ook zoeken.
“Iedereen pakt dingen anders aan. Soms denk ik: hoe doen ze dit op een andere locatie? Je leert veel van elkaar. En het helpt dat onze coach heel toegankelijk is.”
Max voelt zich thuis. De sfeer, de mensen, de korte lijntjes: het klopt voor hem.
“Het is gemoedelijk. Je kunt zo bij de directeur binnenlopen. Iedereen is benaderbaar. Dat voelt veilig.”
